अपघात

अपघात हा विषय तसा मला काही नवीन नाही. कारण बहुधा तुम्हा सर्वांना माहित असावं. तेच हो! माझी गाडी (राम्प्यारी). ही गाडी मला तशी अतिप्रिय आहे. अगदी पोरीपेक्षा जास्ती प्रिय. मग काय! सविस्तर सांगाव म्हणतो...

मी इकडे पुण्याला आलो तेव्हा दोन पायावरती आलो. म्हणजे चालत नव्हे. बसने आलो, काही दिवस ऑफिसला बसने ये-जा केल. त्यावेळेस होता पावसाळा. लोकांना काय हो, तुम्ही कितीही स्वच्छ कपडे घालून आलात तरी ते तुमच्या कपड्याला मळकट करणारच. ऑफिसला जाई पर्यंत माझे कपडे चिखलाने माखून निघायचे. संतापीपणा तर वडिलोपार्जित! मी चिडायचो आणि २ शिव्या ठेवून द्यायचो. एकेदिवशी हाणामारीपर्यंत वेळ गेली होती. पण ऑफिसला जायच होतं म्हणून टाळली.

मग संताप आवरेना. गावी गेलो आणि एक जुनी गाडी विकत घ्यावी म्हणून शोधाशोध चालू केली. हिरो होंडा ची स्प्लेंडर घ्यायची होती. पण लोक अवाजवी किंमत सांगत होते. अचानक एक मित्र आला आणि त्याने सांगितलं कि त्याची पल्सर विकायची आहे. मग काय, घेतली कि हो! पण ती मला थोडी साडेसाती सारखी लागली. अगोदर खूप खर्च काढायची. आता ठीक आहे. पण मला खूप ठिकाणी अपघात झाले.

पहिला अपघात- गाडीचे ब्रेक कसे आहेत याचा अंदाज नव्हता. गाडी जोरात पळवली आणि ब्रेक मारून पाहतोय तर काय.. समोर एका दुकानाची पाटी होती. तिला जाऊन धडकलो. दुकानदार समंजस होता. त्याने माझ्याकडून पैसे न घेता जाऊ दिले.

दुसरा- गाडी आता पुण्यात आली होती. एक्सलंरेटर ची वायर थोडी जाम होती. जरी रेस कमी केली तरी गाडी पळायची. नळस्टोपच्या चौकात सिग्नल लागला. गाडी फर्स्ट गियर मध्ये होती. मला वाटले क्लच सोडल्यावर गाडी बंद पडेल. मी सोडला. गाडीने लगेच जंप मारून समोरच्या स्कुटीला मिठी मारली. त्या पोरीने शिवी दिली !@#$$%^^. असो.

तिसरा- ऑफिसमध्ये थोड डोक खराब झालं होत. संताप्लेलो होतो. सुसाट वेगाने जात होतो. मन थोड शांत करण्यासाठी कमिन्स कॉलेजचा रस्ता धरला. १-२ लई भारी पोरी दिसल्या. समोरून खाडकन आवाज आला. बघतो तर काय, एक दुचाकीस्वार रस्त्यात थांबला होता. त्याच्या समोर विरुद्ध दिशेने एक काका होते (नशीब मामा नव्हते). माझी गाडी त्याच्या गाडीला धडकली. त्याची गाडी उसळून काकांच्या गाडीला चीपकली. दोघांच्या गाड्या कमी वजनाच्या होत्या. भरपूर नुकसान झाले. मला वाटत होते माझी चूक आहे. पण एक भाजीवाला मध्ये पडला. त्याने समोरच्या पोराचे कान भरायला चालू केले. त्याला म्हणाला, बाळा रस्त्यात थांबला कि असेच होणार! ह्या माणसाला दोष देऊन काही उपयोग नाही. चूक तुझी आहे! मी म्हणालो व्वा! चांगल्या ४००-५०० च्या भूर्दन्डातून सुटका झाली.

अजून काही आहेत. नंतर कॉमेंट्स मध्ये लिहितो.

आपला,
पी.के.